بگو بباران بشوید از رخ
غبار این کوچه باغ ها را
ه . لیله کوهی
آه که امشب حال عجیبی دارم، جوری دگرگونم که جز خل شدن نامی دگر نمی توانم بر
این حالتم بگذارم. مجنونم! امشب مسحور صدای این آوازه خوانم که می خواند:
در این خموشی و پرده پوشی - به گوش آفاق می رساند طنین شوق وسرور ما
را...
با این کلام به عالمی پرتاب می شوم که وصفش را نمی توان نوشت. صدا مخملی ست وروح
نواز، کلام در اوج ست.
ودر یک کلمه، آسمانی ست.
برای(دکتر شفیعی کدکنی) استاد سخن و
کلام پارسی باید به احترام کلاه از سر برداشت.
اما صدای این بانوی گیلانی که من سالیان طولانی آن را می شناسم و با آن اُنس
دارم، دراین آواز کاری کرده ست کارستان، و من امشب در کوچه باغ های جوانی پرسه می
زنم، و عالمی دارم که نگو!
در کوچه باغ هایی که بیست و هفت سال از آن دورم. این صدا مرا با خود
به هوای صبح بهاری سرزمین مادریم می برد.
با این حال وهوا، با صدای آوازه خوان
هم نسلم هم آوا می شوم:
تو دانی آری - تو دانی آری – دلم ازاین تنگنا گرفته ست.
چه شعر هایی چه شعر هایی که واژه های برهنه امشب نشسته بر....
بیایید باهم روی نام او بروی صفحه کامپیوترعلامت بگذاریم تا برای تو و من
بخواند!
بگو بباران ببارد امشب بشوید از رُخ غبار این کوچه باغ ها را.
از اینجا به بانوی ترانه و آواز سرزمین مادریم خانم روح انگیز میرزایی سلام می
گویم.
برای دیدن ویدئو کلیپ ترانه روی عکس کوچک خانم میرزایی بالای صفحه کلیک کنید.
هشدر خان 2010.01.10
.jpg)
از همان اول نگران بودم که نکند به مهر اولیا نرسیم. نکند سهم او خورده شود یا بدتر از آن بخوبی ادا نشود. از همان عروسی عباس خان که گاهی می آمد و می رفت، در حرف و حدیث های این و آن رویی نشان می داد و بعد غیب می شد. دلم از همان اول برایش می سوخت. برای زنی که خانه ی گرم امیرخان، آغوش پر مهرخواهرها، بازی نور و سایه را در باغ بزرگ خانه ،مهمانی روزهای تعطیل، آن همه رفاه را گذاشت و رفت. با همه ی خانمی اش از جنسی دیگر بود. از همان زن ها که اوایل جوانیم عاشقشان بودم. چند نفری را که از نزدیک دیده بودم همه خوش سخن و دنیا دیده و مجلس آرا. پیری برازنده شان بود. حالا پس از این همه سال امکان آشنایی با یکی از آن ها قرار بود دست دهد و من نگران بودم نکند حق مطلب ادا نشود. در دده قدم خیر شاهد 
روز دوشنبه به دعوت زنان کلن(حامیان ِ مادران عزادار) از ساعت 11صبح تا 4 بعدازظهر در مقابل پارلمان ایالتی استان نوردراین وستفالن در(دوسلدورف) جمع شده بودیم.
بیست و اندی سالی است که حال و هوای عید را احساس نمی کنم. اما نمی دانم چرا هر سال چند روز مانده به سال نو وسوسه می شوم و ناخواسته می روم سراغ چیدن بساط هفت سین و فضای خانه را بهاری می کنم. 
منو پچ پچه های ذهن 
