شهرکوچک بارانی من ...

۱۳۹۵ تیر ۱۰, پنجشنبه

حال بدی دارم

یکسال از رفتن( ویشی ) گذشت.

حال بدی دارم.

گاهی چنان از صدای زنگ تلفن بدم می آید که نگو یکساعت قبل باز صدای تلفن بلند شد و خبر داد که دوست سالیان سالم، رفیق بهتر از جانم از کنار ما رفت.

ویشی هاشملی را می گویم.

نمی خواهم صبر کنم تا غم اش ته نشین شود و بعد بنویسم. چفت و بست نداشته باشد هم عیبی ندارد. همین حالا باید از او گفت.از دوست سالیان دو ر و دیرین. ویشی، ویشی وُ بازی فوتبالمان، ویشی پای بخاری روسی در آن اتاق بزرگ و پچ پچ کردن های مداوم، ویشی وُ کتاب، ویشی وُ دانشگاه صنعتی آریامهر ،ویشی وُ مرباهای خوش رنگ مادرش ویشی وُ آن مطبخ خانه ای که انگار از دل تاریخ سر در آورده بود، ویشی وُ تظاهرات خیابانی، ویشی وُ خانه خیابان هاشمی و آن دو هم اتاقی دوستداشتنی اش (خیام باشی) که عاشق موسیقی فولکلور گیلان بود و تقی بچه ی اهر که هربار با کوله باری از محصولات ناب ولایت می آمد تا جشن خوردنی ها برپا شود. گردو و عسل و کره. و حالا تمام این صحنه ها دارد جلوی چشمم رژه می رود. در نوجوانی روی زمین چمن فرمانداری باهم فوتبال بازی می کردیم. تازه شروع کرده بودم با ویشی بپلکم. هفده ساله هستم و از این پسر باهوش خیلی خوشم می آید. بگویی غ تا ته غم و غصه را می خواند. چقدر سر به سرش میگذاشتم به او می گفتم فئودال زاده منزوی، گُر می گرفت ولی کم نمی آورد. می گفت برو بچه تو هنوز نمی توانی از سوسول بازی دل بکنی.

حسین لامذهب ایکاش می توانستی به جای این خبر شوم خبر عروسی شایان را بدهی تا بهانه ای برای زنگ زدن بشود و باز چند دقیقه حرف و دوره کردن خاطرات تا دلمان قرص باشد که هنوز دوستان سرجای خودشان هستند. شاید یاد تو را هم می کردیم که مادر همیشه زاغ سیاهت را چوب می زد و می گفت «سیا حسینی کوره ایسی که ویشی تا زنگ زنه تی سرو کله پیدا بونه.»

آن مربا خوران با ویشی در ایوان خانه ما یادت هست؟ نان لواش و مربای آلبالو و ماست. مادرها چقدر زود با او جور می شدند. مادرمن بشدت تحویلش می گرفت. وقتی پرده های تور و سفیدش را می زد، فقط به او اجازه ی سیگار کشیدن می داد و مادر گلناز که مادرش را می شناخت هربار می دید او پیش ماست، برایش غذا می داد. دستپخت گلناز را قبول نداشت و به طنز می گفت «از دست این کوکو سبزی من آخرش درد معده می گیرم.» می دانست که گلناز دلخور نمی شود. سال آخر را تقریبأ با هم گذراندیم. خانه ی امینی را مصادره کرده بودند و ویشی در لنگرود پایگاهی نداشت و ما از خدا خواسته او را به هر بهانه به خانه مان می کشاندیم. خانه ی ما و جلسات شبانه روزیش، یک کلید هم دست او بود. سال 62 بعد از به هم ریختن اوضاع و احوال فقط یک بار دیگر دیدیمش. یک روز غروب با کلید خودش بی سرو صدا آمد تو و گفت دلم برایتان خیلی تنگ شده بود. گور بابای همه چیز. و حالا من دلم خیلی تنگ شده، برای آن خانه، برای آن روابط، عشق و عاشقی ها، قهر و آشتی ها و آنهمه امید و آرزو. الان در حالی که تجزیه تحلیل کنم، نیستم. دلم می خواهد طوفانی که هر کدام مان را به یک سو پرتاب کرد، در نمی گرفت. دلم می خواهد جوانی مان را با هم توی همان دو تا اتاق و یک انباری کوچک که تبدیل به آشپزخانه کرده بودیم می گذراندیم. دلم می خواست همان طور به انسان و آینده باور داشتیم. دلم می خواست چشمان ویشی همانطور وقتی مطلب خوبی پیدا می کرد و برای ما می خواند از پشت عینک برق بزند، دلم می خواست با هم پیر می شدیم. همین .

۱۳۹۳ دی ۵, جمعه

شام آخر با عیسی

به مهمانی شام آخر عیسی مسیح من نیز دعوت شده ام

شوخی در جدی

سالن مهمانی گوش تا گوش پر است از آدم های عهد عتیق. من تنها مهمان امروزی عیسی مسیح هستم و در کنار حواریون در ردیف اول کنار میز اصلی شام نشسته ام صدای پچ پچ و همهمه تمام فضای سالن را پر کرده و نگاه کنجکاو من به دقت اطراف سالن را زیر نظر دارد. پیاله های اُم الخبائثی بسلامتی رسیدن اغاز سال نو مسیحی پشت هم پر و خالی می شود. حواسم را جمع کرده ام تا مست نکنم. انتظار این همه بریز و بپاش را نداشتم میز ها از اطعمه و اشربه لبریز است مرغها و غاز های بریان شده، خوکهای بریانی به سیخ کشیده با سُس تند فلفل و شراب قرمز ، طعم توت فرنگی وحشی مزه گوشت بریانی را دوچندان لذیذ تر کرده و مردان مقدس هر یک زیبا رویی را در میان گرفته سخت مشغول نظر بازیند. در دل می گویم این خدای لایزال چه مرضی داشت بعد از این دینِ عشق و حال بما دین محمدی سرپا خون و کشتار را تحمیل کرد. در جا به خودم گفتم باز مثل همیشه جو گیر شدی تا یک لحظه عشق و حال دیدی دست و پایت را گم کردی برای این دین اقا عیسی حساب دیگری باز کردی! مگر نشنیدی اینها چه بلایی قرنها سر مردم بیچاره آوردند این دین هم مثل بسیاری از دینها بخاطر آخرت چه بلاها که برسر مردم نازل نکرد و چه خون ها که نریخت. حالا از پس 2014 سال معلوم است منعطف شده اند و دین دمکرات لقب گرفته اند. لحظه ای نگاهم به انگشت سبابه عیسی رفت که در تمام طول شب به یکی از حواریون خائن نشانه رفته بود که تو خائن نامرد! مرا به سربازان امپراتوری روم فروختی. و مریم مقدس هم که هر بار برای سرکشی به سرمیز ما می آمد نگاه تند تیزی به آن خائن داشت که تو پسرم را لو دادی. ازقسمت میانی تا انتهای سالن آدم های عادی و کمی هم گری گوری نشسته بودند و تعدادی هم به قول ما لنگرودیها بنفشه زده و بالا آورده بودند و تعدای هم حسابی مست کرده خلاصه در انتهای سالن سگ صاحبش را نمی شناخت. وسط آنهمه سر و صدا، چنگال عیسی مسیح به لبه بشقاب خورد و توجه همه را جلب کرد: اجازه می خواهم آغاز سال 2015 را با این گفتار به شما مردم همیشه در صحنه تبریک بگویم.

جرعه ای آب سرکشید و سینه اش را صاف کرد و گفت : سلام من عیسی مسیح به شما پیروان وفادارم. می دانم سالها بنام من جنایت های فراوانی شده و ستم ها به مردم تهی دست روا داشته شده بود اما خدا را شکر که قدرت را از دست کلیسا گرفته اند و به حکومتهای مدنی سپردند. اگر می خواهید به عقب برنگردیم تا می توانید به قوانین مدنی رای بدهید و نگذارید کلیسا حاکم شود. من زیاد وقت شما را نمی گیرم و برایتان آرزوی سالی خوش و به دور از جنگ و خونریزی همراه با سلامتی می خواهم. بعد در سکوت نشست. به خودم گفتم چه سخنرانی کوتاه و خوبی نماینده خدا هم باید اینجور باشد حالا اگر یکی از این عمامه به سر های قم و مشهد ما بود صدساعت سخنرانی بدون فعل و فاعل می کرد و آخرش تو نمی فهمیدی چه می خواهد بگوید.در همین حیص و بیض مسیح رو به من و گفت: (شوخی در جدی جان) تو چرا چیزی نمی خوری و لیوان شرابت هنوز نیمه پر کنار دستت هست؟ گفتم جای تو خالی پریشب سالروز تولد تو، تولد پسر بزرگم پولاد هم بود. حسابی مست کردم امشب دیگر جای مست کردن ندارم بمن گفت حالا از مستی بگذریم تو نمی خواهی بعنوان مهمان امروزی چیزی برای ما بگویی، کمی طبق عادت سرم را خاراندم و گفتم بد نیست از این فرصت طلایی استفاده کنم و پیغامی برای خود خدا بفرستم. مگر ادعای فرزند خدا بودن ندارد. عیسی دوباره با چنگالش به پشت بشقاب کوبید. پس از سکوت جمع گفت امشب ما در جمع خود مهمانی این زمانی داریم آقای( شوخی در جدی). لیوانم را از آب پر کردم و جرعه ای نوشیدم و بلند شدم و سینه ام را صاف کردم و گفتم خانم ها و آقایان، سلام. من هم برای شما سال نو مسیحی را سالی خوش و بدور از دغدغه، وحشت و نگرانی آرزو می کنم اما اجازه می خواهم از این فرصت استفاده کنم و گریزی بزنم به دنیای امروزی خودمان و برای مردم کشورم بویژه اقلیت های دینی مخصوصاً مسیحیان و آسوری های هموطنم سالی شاد و به دور از تبعیض و نابرابری آرزو کنم. از این فرصت طلایی هم استفاده کنم و از طریق نماینده خدا! عیسی جان مسیح برایش پیغامی بفرستم و از او بپرسم که خدای عزیز و گرامی آخه داری آن بالا چی کار می کنی؟ یه خرده هم به فکر این مردم بیچاره باش! نمی بینی به نام تو چه جنگ حیدری نعمتی به راه انداخته اند؟ مرگ این همه آدم، تجاوز، کشتار ، دربدری و وحشت در تو اثر نکرده. زنان ایزدی و کرد را نمی بینی. خدا جان اگر هستی که تمامش کن این کشتار و درد و بدبختی را که به نام تو رخ می دهد و اگر نه بگذار این پاپ جان جدید پرونده ی چند هزار ساله ی جنگ مذاهب را ببندد و به زباله دان تاریخ بیاندازد و خیال خود و ما را راحت کند. به اینجا که رسیدم از خواب پریدم. آخرین چیزی که به یادم مانده، لبخند رضایت بر لب عیسی است یا شاید هم فقط خیال می کنم.

۱۳۹۳ آذر ۱۰, دوشنبه

هرج و مرج در اروپا پس از جنگ جهانی دوم

هرج و مرج بزرگ

دو روایت از اروپای پیش ازجنگ سرد و پس از آن: نظر بحث برانگیز دو تاریخ شناس درباره ی حوادث قرن گذشته در اروپا

اشپیگل 24.11.2014

برگردان گلناز غبرایی

تازه یک هفته از پایان جنگ جهانی دوم گذشته بود، که یک دسته پارتیزان لیتوان به جنگ ارتش اتحاد جماهیر شوروی رفتند. یک گروه مخفی چریکی که شش ماه در جنگل به سر برده، مخالفین

خواندن ادامه متن »

۱۳۹۳ آذر ۱, شنبه

خانه سرهنگ

خانه ی سرهنگ

گلناز غبرایی

خانه ی سرهنگ در اصل خیلی هم خانه ی سرهنگ نبود. بیشتر خانه ی سه خواهر بود که تفاوتهایشان با شکل ظاهر شروع و به اوضاع مالیشان ختم می شد. خواهر کوچک زن سرهنگ بود. بلند و باریک و چنان مثل طاووس راه می رفت که آدم چهره ی نه چندان زیبایش را ندیده می گرفت. شلوارهایش همه چسبان و رنگی بود. زرد قناری، قرمز، سبز براق، ولی آنقدر خوش اندام و با سلیقه

خواندن ادامه متن »

۱۳۹۳ مهر ۳۰, چهارشنبه

اسید پاش ها

اسید پاش ها

گلناز غبرایی:

اولین باری که سوزش اسید را بر بدنم حس کردم ، تابستان 58 در چمخاله بود. از بنز کرایه پیاده شدم و در هوای دم کرده ی غروب به سمت خانه به راه افتادم که صدایی از پشت سر تذکر داد «حجابت کو!». برگشتم و جوانکی را که شاید همسن خودم بود دیدم. با تعجب نگاهش کردم. جوانک

خواندن ادامه متن »

۱۳۹۳ مهر ۱۳, یکشنبه

زن دربخشی از ادبیات داستانی امروز ایران: گلناز غبرایی

من و همه ی زنان قصه ها

گلناز غبرایی

www.aoja.blogspot.com

آن اوایل، چهل واندی سال پیش که اولین کتاب‌های زندگیم را به دست گرفتم، با قهرمان قصه‌هایی که می‌خواندم، رابطه‌ی چندان خوبی نداشتم. نویسنده‌ها اغلب مرد بودند و زنها و بچه ها را طوری ترسیم می‌کردند که هیچ طوری نمی‌شد نزدیکشان شد. گاهی حتی ترسناک می‌شدند و آدم دلش می‌خواست یک طوری از دستشان در برود. یادم ست نویسنده‌ای در شروع کتاب اعلام کرد که قصه‌اش را برای چه بچه‌هایی می‌نویسد و دیگران اگر بخواهند کتابش را بخوانند باید قول بدهند که

خواندن ادامه متن »

۱۳۹۳ شهریور ۳۱, دوشنبه

بازهم شوخی در جدی

شوخی تر از همیشه!

هربارخواستم کاری بکنم این هادی خرسندی رو دست من بلند شد!

ه . لیله کوهی

۱۳۹۵ تیر ۱۰, پنجشنبه

۱۳۹۳ دی ۵, جمعه

۱۳۹۳ آذر ۱۰, دوشنبه

۱۳۹۳ آذر ۱, شنبه

۱۳۹۳ مهر ۳۰, چهارشنبه

۱۳۹۳ مهر ۱۳, یکشنبه

۱۳۹۳ شهریور ۳۱, دوشنبه

۱۳۹۳ شهریور ۲۲, شنبه

۱۳۹۳ شهریور ۴, سه‌شنبه

۱۳۹۳ مرداد ۲۹, چهارشنبه

۱۳۹۳ مرداد ۱۰, جمعه

۱۳۹۳ مرداد ۱, چهارشنبه

۱۳۹۳ تیر ۲۵, چهارشنبه

۱۳۹۳ تیر ۲۴, سه‌شنبه

۱۳۹۳ تیر ۱۸, چهارشنبه

۱۳۹۲ اسفند ۱۶, جمعه

۱۳۹۲ اسفند ۱۴, چهارشنبه

۱۳۹۲ اسفند ۱۰, شنبه

۱۳۹۲ اسفند ۸, پنجشنبه